A figura de Don Vito Corleone

Trala petición que Bonasera fai ó inicio da película, e logo das reprimendas de Don Corleone ante o que considera unha falta de respeto, o funerario inclínase e bícalle a man ó tempo que lle chama Padrino. O favor será concedido.

No arranque da cinta, Coppola amosa a Don Corleone de costas escoitando ó seu interlocutor, que se dirixe a él como algo superior, coma alguén que ten a capacidade de decidir sobre o estado das cousas. Precisamente ese signo, esa inclinación para bicar a man do Padrino, ten unha clara identificación relixiosa, pois as autoridades eclesiásticas tamén reciben ese mesmo saúdo. Este xesto semella darlle ós seus actos unha infalibilidade da que non gozan os cidadáns normais. O “besamanos” supón unha mostra de recoñecemento e de sumisión a unha xerarquía relixiosa, neste caso, á xerarquía da Familia, cuio xefe é Don Corleone.

Con este xesto, Coppola exemplica a posición dominante do Padrino e o acatamento do seu poder que o resto da Familia lle debe. Ó inclinarse para bicarlle a man, o individuo xerárquicamente inferior humíllase ante o superior baixando a cabeza e acatando así a súa vontade. A importancia da xerarquía mafiosa xa queda claramente demostrada na primeira secuencia da película. O Padrino, tamén chamado Don, é o encargado de garantir o benestar dos membros da súa Familia. E como xefe da mesma débeselle gardar respeto, pois o honor é parte fundamental neste estilo de vida. As faltas contra o honor dun membro da Familia son castigadas con delito de sangue contra quen comete a ofensa. A chamada vendetta.

Ademais de respeto, Don Corleone, como calquera xefe mafioso, debe estar alonxado dos delitos, debe estar protexido, polo que a xente da que se rodea ten que ser de extrema confianza (de aí que os máis achegados de Don Vito sexan os seus fillos, incluído o adoptado Tom Hagen, e dous amigos da súa xuventude, Clemenza e Tessio, o cal pese a todo acabará traicionándoo).

Rosario Minna, na súa Historia da Mafia (1986) explica a toma de decisións e o funcionamento interno dunha organización mafiosa: “el cabecilla mafioso vive rodeado de un respeto absoluto, se mantiene a distancia prudencial de los delitos para estar protegido cuando llegan los polizontes, tiene a alguien de confianza que le hace de almohadilla, incluso contra otros mafiosos, establece las citas según su importancia o la del personaje que recibe, preside las mistéricas reuniones del grupo en las que se deciden asuntos importantísimos y misteriosos… Al final, con un medio guiño y la sombra de un gesto o de una palabra, el jefe mafioso ordena y es obedecido”.

Pero Coppola non vai deixar clara só a posición de Don Corleone na Familia, senón que cada personaxe transitará polos espazos que lle corresponde. O mundo dos Corleone divídese en dous espazos diferenciados tanto polas actividades que se realizan nun e noutro como polo tratamento visual que reciben e as persoas que por el aparecen. Na primeira secuencia percibimos un dos mundos, representado polo escuro e sombrío despacho de Don Corleone, espazo secreto destinado só ós iniciados nos asuntos da Familia. Nel temos, ademáis de Don Vito, a Sonny, fillo maior e herdeiro do imperio mafioso, a Tom Hagen, fillo adoptivo e Consigliere da Familia. A este espazo tamén terán libre acceso os caporegimi Clemenza e Tessio (ausentes na primeira secuencia porque están na celebración), e posteriormente Michael, cando Sollozzo atente contra seu pai.

Na seguinte secuencia, a celebración nupcial, vemos parte do outro mundo, representado polo xardín, con maior luminosidade e onde soa a música, e no cal se atopan as mulleres e Carlo Rizzi, Fredo e Michael (ademais de Kay e os invitados). Estes manteránse á marxe dos negocios por desconfianza cara él, no caso de Carlo, por ineptitude no caso de Fredo, e en canto a Michael, por propia vontade. A cociña e as habitacións suporán tamén o espazo privado das mulleres, Mamma Corleone, a filla Connie, Sandra, esposa de Sonny, e mesmo Lucy Mancini, amante deste. Temos pois os dous mundos ben diferenciados, e cadaquén sabe qué se pode facer e qué non se debe facer.

Unha diferenciación maior, será a que se faga entre o mundo dos Corleone e a América representada polos axentes do FBI e os xornalistas apostados ante a verxa da mansión Corleone. A verxa simboliza o abismo existente entre a legalidade ó estilo siciliano e a legalidade americana, un estilo de vida ó que os Corleone non queren pertencer e ante o que non se queren amosar, tal e cómo se aprecia cando Sonny destrúe as cámaras dos fotógrafos e lles escupe ós axentes.

Unha característica que se amosa ó longo de toda a película en relación a Don Corleone, é que permanece alonxado dos crimes e da violencia que envolve o seu mundo. Desde os primeiros minutos da película é presentado coma un mafioso honrado, intelixente e razonable. Concede o favor a Bonasera pese a que lle faltou ó respeto confiando máis na xustiza americana que na Familia e pese a que o ofende de novo pedíndolle que mate por diñeiro, agarda a que chegue o seu fillo Michael para face-la foto durante a voda pese a que este renega dos negocios familiares, rexeita entrar no negocio da droga con Sollozzo, logo evita a venganza para poder traer a salvo ó seu fillo Michael, orienta a este sobre a estratexia que seguirá Barzini e sobre como descubrirá ó novo traidor, etc. Ademais os actos crueis que ordea realizar son presentados como algo que é necesario facer, o espectador é partícipe dos favores que se lle piden e comprende que a vendetta debe ser realizada. Desde os primeiros compases da película o espectador comprende que a culpabilidade recae nos que ofenden ós membros da Familia, e a reposición do honor mancillado é algo inevitable que o receptor aproba pasivamente.

A este respecto son significativos os escasos movementos de cámara que hai ó longo de todo o filme. Este comeza cunha personaxe, Bonasera que se dirixe á cámara, ó espectador, e fainos partícipes do seu problema. Pero pouco despois, a cámara móvese cara Don Vito, o verdadeiro destinatario da petición. Deste xeito o espectador comeza a película ocupando o lugar de Don Corleone, durante un breve espazo de tempo é un capo mafioso, espectador e personaxe confúndense. Coppola forma así un lazo e unha complicidade que non deixará ó espectador ata o final da cinta. O espectador é así un membro máis da Familia que comprende e xustifica os actos que inevitablemente se teñen que levar a cabo. O poder de Don Corleone exténdese fóra da gran pantalla.

O motivo deste blog

Esta é a miña verdadeira razón de ter un blog... Don Vito Corleone, a Familia, Michael Corleone, Tom Hagen, Mario Puzo, Francis Ford Coppola, en fin, o universo da mellor película xamais filmada e o mellor libro xamais escrito. Este é un traballo que fixen en terceiro curso de Xornalismo, e apetecíame moito compartir os detalles da trama, das personaxes e da xestación da miña película favorita. Irá por entregas por suposto, para non saturarvos...Espero que vos guste...

El Padrino: a xestación dun éxito literario e cinematográfico

En 1969 o escritor italoamericano Mario Puzo publica a novela El Padrino, que vendeu nos Estados Unidos un millón de exemplares en edición de luxo e doce millóns en edición de bolsillo, antes do estreo da película dirixida en 1972 por Francis Ford Coppola. Esta novela permaneceu nas listas de best sellers norteamericanos durante setenta e sete semanas.

Antes do éxito da novela, a versión inicial da mesma, que non remataba de satisfacerlle ó seu propio autor, foi descuberta polo vicepresidente de asuntos creativos da Paramount, Peter Bart. Este convenceu a Puzo para que rematase e perfeccionase a novela nos estudios da compañía. Acuciado por certos problemas económicos, o novelista entregou á Paramount unha segunda versión a cambio duns 25.000 dólares. Esta revisión entusiasmou de tal xeito a Bart que encargou a Puzo a elaboración do guión cinematográfico xa baixo contrato da productora.

Co éxito da novela, o proxecto comezou a tomar forma trala elección do director. Pese a que non era o preferido da Paramount, Francis Ford Coppola foi elixido tras seren descartados, por diferentes motivos, varios candidatos como Arthur Penn, Peter Yates ou Costa-Gravas. A elección case forzada de Coppola debeuse a varios factores que sintonizaban co perfil que buscaba a compañía: a orixe italoamericana do director, que lle permitía entender os costumes e tradicións sicilianas; a ausencia de éxitos na súa filmografía, o que posibilitaba a súa contratación a baixo prezo; e a súa experiencia en dirixir proxectos de baixo presuposto, pois a Paramount tiña pensado inicialmente que El Padrino fose unha produción menor debido ó escaso éxito de anteriores films inspirados na mafia.

Pero Coppola amosouse reacio nun primeiro momento a aceptar o proxecto, pois quería rodar películas máis persoais e non por encargo. Os problemas de débedas da productora Zoetrope, creada por Coppola conxuntamente con George Lucas, foron o empurrón definitivo para que o italoamericano dirixese a cinta que o acabou lanzando á fama. Deste xeito, Coppola incorporouse ó traballo de adaptación da novela en colaboración con Mario Puzo, que xa escribira unha primeira versión do guión ambientada na década dos 70. Cando Coppola se decidiu a participar no filme, elaborou a súa versión do argumento. O resto do traballo foi feito en colaboración entre Puzo e Coppola.

A boa relación entre cineasta e novelista reflecituse en que Coppola titulou a cinta usando o nome do creador, Mario Puzo’s Godfather. Entre ambos elaboraron as cento sesenta páxinas de que consta o guión final desta historia. Durantre o procreso de adaptación, Puzo cría que Coppola suavizara e creara unhas personaxes demasiado simpáticas. Pero en realidade o cineasta soubo facer algo máis que iso. Foi capaz de ver máis alá dunha historia violenta atopando un fío argumentativo que presenta a Mafia coma unha metáfora sobre os aspectos depredadores e egoístas das corporacións americanas modernas. Deste xeito Coppola aceptaba un traballo por encargo pero dotándoo do seu enfoque crítico e persoal.

Con todo, Coppola sempre tivo moi en conta a trama argumental de Puzo, pois tras escribir o guión conxuntamente co escritor, o cineasta seguiu desglosando o argumento cun particular método de traballo. Creou un manual do apuntador no que pegou unha a unha as páxinas da novela deixando grandes marxes a cada lado nas que realizar anotacións sobre o texto de Puzo. O cuaderno de El Padrino, como así se denominou este manual de anotacións, converteuse na principal ferramenta de Coppola.

Varios eran os apartados sobre os que o cineasta realizaba anotacións: a sinopse ou o que ocorrera ata ese momento na historia, os tempos, onde trataba de desbotar as conexións entre a historia narrada e a década dos setenta (a Paramount pretendía ambienta-la nesa década e Coppola nos anos corenta), a imaxe e o tono da historia ou os escollos, apartado no que o director reflexionaba sobre algúns aspectos que podían facer fracasar a escea estudiada.

Como diciamos, e a pesares de contar cun guión, Coppola prefería traballar con este manual, onde podía consultar o texto orixinal e as súas anotacións sobre o que consideraba importante, e non co guión, onde se obviaban moitos detalles debido á natureza deste documento.

Finalmente, Coppola conseguiu convencer á Paramount da conveniencia de ambientar a historia nos anos corenta, algo que non sentou moi ben á compañía, pero que fixo aumentar o presuposto da cinta ata os cinco millóns de dólares. Coppola saíuse coa súa, de igual modo que o fixo na elección dos actores protagonistas da cinta, imprescindibles á hora de explicar ó éxito de El Padrino.

Tanto Mario Puzo como Coppola tiñan claro que o actor ideal para encarnar o papel de Vito Corleone era Marlon Brando. Pero este non era do agrado da Paramount, debido ó historial problemático do actor. Os executivos propuxeron nun primeiro momento a Carlo Ponti, marido de Sofía Loren. Brando estaba interesado no papel por varios motivos: polo atractivo da personaxe e polo carácter crítico da cinta cara á sociedade norteamericana. O feito que convenceu finalmente ós executivos da compañía cinematográfica foi a proba de imaxe á que Brando se someteu voluntariamente. A caracterización e a actuación foron grandiosas. O papel era seu.

Coppola tamén insistiu no actor que debía interpretar a Michael Corleone. O escollido polo director era Al Pacino, que non convencía á compañía por non ser unha das estrelas masculinas do momento. A insistencia de Coppola e do propio Marlon Brando déronlle a oportunidade a un Pacino que se amosou nervioso e inseguro nas primeiras semanas de rodaxe. Isto foi así que os executivos non quedaron satisfeitos ata que Pacino rodou a escea na que Michael Corleone executa a vinganza contra Sollozzo e o axente McCluskey, tralo fallido atentado contra Vito Corleone. A forza de Pacino entusiasmou á compañía.

Deste xeito Coppola ía contar con dous grandes actores para as personaxes máis importantes da historia. O estilo deste director dalle vital importancia ó reparto e así o fixo patente na elección do cásting. Para Coppola os actores representan a verdade a través do artificio. Tal é así que o cineasta quixo que as personaxes italianas fosen interpretadas por actores italianos, salvo contadas excepcións. O tempo deixou claro que foi un acerto máis do peculiar director.

Así, durante a súa primeira semana en N. York El Padrino recaudou 454.000 dólares, e en todo o país case oito millóns de dólares. No primeiro mes a recaudación achegouse ós dez millóns de dólares, unha cifra que ascendeu a 81.500.000 dólares no primeiro ano. En 1975 xa eran 330 millóns de dólares os acadadados pola cinta de Coppola.

"Espectros", por Diego Villaverde

Este é un relato de ciencia ficción que escribin arredor do ano 2002, e que foi premiado no Concurso de Narrativa Xuvenil do Concello de Ames ese mesmo ano, se mal non lembro. A ver que vos parece:

Marta e María eran dúas rapazas especiais; a parte de que eran irmás xemelgas, tiñan un don especial, pero que descoñecían. Sen embargo, non ían tardar en descubri-lo.

Todo aconteceu, se non recordo mal, no ano dous mil dous, cando apenas tiñan dezaseis anos. Ían xuntas ó instituto, na mesma clase, e estaban moi unidas, como xemelgas que eran. Contábanse todo e sabíano todo unha da outra. Viviran xuntas as mellores experiencias que á súa corta idade podían ter: aprender a andar, a falar, a facer os nós dos zapatos, a ir soas ó baño, a ir soas ó colexio, os primeiros mozos, os cambios anatómicos...O amor, o desamor, as alegrías e as tristezas; todas as experiencias, tanto boas como malas, superáranas xuntas, e desta vez non ía ser menos.

Unha tarde chuviosa, do duro inverno galego, estaban as dúas irmás na cociña, comendo cos seus pais Carlos e Elena. No medio da conversa, Marta pediulle a súa nai se lle podía coller o sal, que estaba nunha das lacenas da cociña. Entón, Elena ergueuse, cando María lle preguntou:

- Mamá, ¿que pasaría se por calquer cousa rompese o xarrón do avó?

- Depende de cómo e quén o rompa, ¿Por qué o dis?

Tan pronto como Elena acabou de face-la pregunta, o xarrón do avó caeu ó chan, esnaquizándose en pequenos anaquiños. Tódolos presentes ficaron calados, e un silencio eterno fíxose dono da cociña. Tódalas miradas se dirixían cara María, que, con cara de asustada, comezou a chorar. Ninguén sabía que dicir, pero Elena, que lle quería moito ás súas fillas, abrazouna e díxolle:

- Tranquila filla, non pasa nada, ti non fixeches nada, tranquila...

- Pero mamá, eu non sabía que ía romper o xarrón, é máis, nin sequera sei por qué cho preguntei, síntoo.

- Non pasa nada, tranquila.

Pero no fondo, Elena estaba preocupada polo que acababa de ocorrer, non se explicaba como poidera pasar, ¿sería casualidade?...

En fin, todo seguiu con bastante normalidade, a pesar deste incidente, que só sería o primeiro desta inquietante historia.

Xa pola tarde, Marta preguntoulle a María cómo se atopaba, e ésta díxolle:

- Estou un pouco asustada, pero non é a primeira vez que me pasa algo así. Un día que quedei soa na casa, hai unha ou dúas semanas, estaba vendo a tele no salón, e non sei por qué razón, fun cara a habitación coa idea de coller a carpeta que estaba no chan. Cando cheguei, a carpeta estaba enriba da cama. Quedei un anaco de pé, pensando o motivo polo cal pensara que a carpeta caera e sen máis deime a volta e...

- E a carpeta caeu ó chan -interrompeu Marta.

- Pois non, aquela vez non ocorreu o que eu pensei, por iso non lle dei importancia. Non sei que me pasa, esto é moi extraño.

- Ti tranquila, será que estás cansa cos exames, veña... non te preocupes...

- Xa... pero algo me pasa, e non sei o qué -obxectou María.

- Bueno, ti non te preocupes.

Dende esa tarde, María estaba moi nerviosa, dáballe medo falar, e mesmo a cerrar os ollos, por todo o que poidera pasar. Xa de noite, Carlos e Elena foron ó cine e as xemelgas quedaron soas na casa. Sentadas no sillón e asustadas, abrazáronse unha á outra, e xuntas viron como no silencio da noite, dende tódolos rincóns do salón comezaban a saír espectros e pantasmas de tódalas formas coñecidas e por coñecer. As dúas irmás non se soltaron e observaron o gran espectáculo que estaban a presenciar. Era a primeira vez dende as visións de María, que Marta sentía a mesma sensación de constantes calafríos que a súa irmá sentía en cada unha delas. Estaban máis unidas que nunca.

Tódalas extrañas criaturas seguían alí, como formando parte do aire; dando voltas, rodeando ás xemelgas...Éstas, con cara de asombro, ficaron pasmadas. Nese momento, oíuse como flotando no aire, o timbre da casa, máis tépedo ca nunca. Tan rápido como apareceran, os espectros e pantasmas evaporáronse coma se non existiran, e María e Marta ficaron caladas mentres seguían abrazadas. Pouco a pouco, erguéronse collidas da man e dirixíronse cara a porta. No camiño á porta, volveu a soar o timbre, cun son máis forte do normal, coma enfadado, o que fixo dubidar un intre ás xoves irmanciñas. Paseniño, achegaron cadansúa man dereita ó pomo e foron xirandoo ata que abriron a porta. Frente a elas viron a seus pais, apoiados no chan espalda contra espalda, co corpo completamente queimado e os ollos idos. Neste intre, as xemelgas quedaron paralizadas mirándose ós ollos, e toda a colonia de espectros volveu a aparecer para levar ó seu mundo ás pequenas irmanciñas. Un mundo gris e inquietante, sumido no absoluto silencio só turbado polo zigzagueo de milleiros de especies que pululaban e se movían a incríbles velocidades, traballando a maioría deles en artiluxios, coñecidos algúns e descoñecidos os demais. Namentres, Marta e María seguían o seu particular viaxe agora guiados por un só espectro, que as conduciu ata un descampado no que se erixía unha plataforma que o gobernaba.

Asustadas, as irmás ficaron tiradas no chan, abrazadas, mirando atónitas ó seu Peter Pan particular, e recordando a cantidade de imaxes que acababan de captar nos tres segundos que durou a viaxe. Cos seus pais na mente, escoitaron ó espectro que tiñan diante:

- Hola rapazas. Son Espectrum, e a partir deste momento son o voso espectro-padriño. Escollínvos porque tedes o don dentro de vós. As visións que unha de vós sufría na Terra eran provocadas polo noso campo atmósférico, que a medida que se pon en contacto co ser humano escollido, provócalle diversos estados como a febre ou as visións. Ti, -dixo sinalando a Marta- a pesar de non ter o don, foches escollida por ter as mesmas características que túa irmá. Agora xa non sodes humanas, senón que formades parte do planeta Espectrimus e sodes espectros coma min e coma tódolos que vistes hai un intre.

- ¿E que pintan aquí as pantasmas? -interrompeu María o discurso do espectro.

- As pantasmas son as nosas axudantes. Elas prepárannos as armas para combatir ó inimigo. Fabrican tres tipos de armas: velas, coas que queimamos ó noso rival; eses recipientes que vedes alí, para recolle-las cinzas despois de queimar ó inimigo; e a sustancia base da nosa existencia, que nos permite reproducirnos: a espectríada. Esta sustancia obténse ó misturar a cinza dos seres humanos coa cinza do noso inimigo, e despois de repousar cinco días nas cámaras de aire, adopta esa cor morada tan característica. A espectríada permite que nos reproduzamos pero non nos permite crear espectros natos, os cais se reproducen por sí mesmos sen necesidade da espectríada, o que aumentaría a nosa colonia de espectros en gran número. Os nosos espectro-científicos están traballando no experimento que nos permita fabricar espectros natos.

- ¡Quero marchar deste noxento lugar! -interrompeu Marta enfadada.

- ¿Por qué calcinastes ós nosos pais?

- É a nosa obriga calcinar ós patriarcas de cada humano escollido, senón, ¿de qué viviríamos? Xa vos dixen antes que a cinza humana forma parte da nosa base existencial.

- ¡Un momento fantasmón! Se agora somos espectros coma ti dis, ¿por qué seguimos tendo aspecto humano? -preguntou María.

- ¡Boa pregunta! Os humanos convértense en espectros durante o primeiro mes de estancia aquí en Espectrimus, período no que cambian o seu aspecto natural a medida que se aclimatan ás nosas condicións de vida. Isto permítenos ter unha baza a favor contra o noso inimigo, pois durante ese mes, os novos espectros son enviados á Terra para atacar ó rival, sen que éste os descubra a simple vista.

- Agora si que te pillei, ¿se nos enviades á Terra, como podemos aclimatarnos a Espectrimus? -preguntou María.

- Sabía que o preguntarías...Un espectro convertido non pode estar máis de oito horas seguidas na Terra, polo tanto, cada oito horas, saen de Espectrimus turnos de novos espectros ó planeta dos humanos, guiados por pantasmas, as cáles recollen ós que xa estaban alí. De regreso a Espectrimus, cada espectro pasa unha hora na cámara de aire limpo, reciclándose do aire da Terra. Así, dende que sae da cámara ata que lle volve tocar o turno, o espectro pasa quince horas de aclimatación ó noso planeta. Sinxelo, ¿verdade?

- Prefiro as matemáticas.

- Hai algo que non me gusta espectroide, ¿por qué non mandades tamén ós demais espectros e non só ós humanos convertidos?

- Porque os espectros natos e os espectros totalmente convertidos non poden ir á Terra.

- Vale, pero vamos a ver, ¿contra qué loitamos e para qué? A ver se falamos claro, que levas media hora falando dun inimigo e non sabemos se é un mosquito ou unha mosca -preguntou María enfadada.

- Vaia, ¡pensei que non mo iades preguntar! Pois loitamos contra o ser máis oscuro e maligno de todo universo. O único ser capaz de perturbar as apacibles vidas dos espectros, pantasmas, humanos e demais formas viventes. Fálovos da Morte.

- ¡A Morte!

- ¿Pero de verdade existe?

- Certamente existe. A parte de perturbar as nosas vidas, a principal razón pola que loitamos contra ela é porque está acabando co elemento básico da nosa base existencial, o ser humano. Cada vez quedan menos e os espectros estamos disminuíndo ano a ano. Sen os humanos, os espectros desapareceremos, e sen os espectros; os humanos desaparecerán porque os únicos que podemos derrotar á Morte somos nós. Todo é un círculo vicioso, ó que eu, Espectrum, rei de Espectrimus e primeiro e único espectro nato que habitou o universo, vou poñer fin.

- ¡Conta con nós Espectrum! -exclamaron as irmás a dúo.

- Moi ben rapazas, agora descansade que mañá tedes que ir á Terra.

Contentas pola gran aventura que estaban a vivir, pero tristes polo recordo de seus pais, as irmás seguiron a Espectrum, que as guiou ata os seus aposentos. Porque os espectros tamén dormen, ¿sabíade-lo?. Xa pola mañá, Espectrum espertou ás xemelgas e díxolles:

- ¡Bos días! Hoxe é o voso gran día. Ides regresar á Terra, pero non pensedes que é para pasa-lo ben, recordade que tedes que loitar contra a Morte.

- Tranquilo amigo, non nos queda máis remedio que loitar, xa que somos espectros... agora non valen as lamentacións.

-¡Ben falado María! Seguídeme que vos levo ata o centro de operacións. Dende él, os nosos espectros máis fieis e intelixentes dirixen os movementos de cada especimen na Terra.

- ¡Sí! -responderon animadas María e Marta, que seguiron a Espectrum ata o centro, e alí, díxolles o rei:

- Aquí tedes as vosas armas: a vela para queimar á Morte e o recipiente para recolle-las cinzas. Ah, e os comunicadores, que vos manterán en contacto co centro.

- ¡Un momento! Onte dixeches que a espectríada se obtiña coa cinza humana e coa do inimigo non?

- ¡Premio para a mociña!

- E se o noso rival é a Morte, e miles de espectros van á Terra cada día para queima-la, ¿non acaba morrendo?

- Pois non. A Morte non morre. Non a queimamos para mata-la senón para poder facer a espectríada. O lume a penas lle afecta.

- ¿Entón cómo podemos derrota-la? -preguntou María extrañada.

- ¡Ahá! Agora sí que me gustou a pregunta. Ahí é onde entra en xogo a espectríada. A parte de ser a nosa base existencial, a espectríada provoca un desgastamento na composición da Morte. Se ésta entra en contacto coa espectríada, o seu corpo descompoñeráse pouco a pouco durante un minuto, ó remate do cal, a Morte descompoñeráse totalmente. Pero lembrade que a Morte non morre. Cando esté totalmente descomposta, os restos que queden dela, xuntaránse e pasarán a formar parte dunha estrela, á que dotará de vida. Neste estado, a Morte é inofensiva para os humanos e para os espectros, o que suporía a nosa victoria.

- ¿E ningún espectro logrou nunca poñer en contacto a espectríada coa Morte?

- Sí, pero mentres dura o minuto, a Morte comeza a berrar e a perseguir a calquer espectro, pois o proceso de descomposición párase cando a Morte toca a un dos nosos; xa que a nosa composición refórzalle as defensas ó inimigo e éste pode neutralizar a espectríada. Se vos topades con ela, o que debedes facer é colocarvos por riba dela e dende o aire rocia-la coa espectríada. Se o facedes ou se algún outro espectro o fai, oiredes a chamada dende o centro polos comunicadores, e teredes que ir ó punto de encontro procurando non bater coa Morte, e así poder abandonar a Terra. Se hai sorte, ningún espectro será tocado polo monstruo, e acabará descompoñéndose. E agora... o voso saco de espectríada e... ¡Á Terra!

Marta e María seguiron a milleiros de pantasmas e novos espectros que tamén se dirixían á Terra. Unha vez alí, as pantasmas regresaron e os demais espectros dispersáronse para buscar á Morte. As dúas irmás foron xuntas...

- ¿Tes medo María?

- Un pouquiño, pero se te teño cerca todo será mellor.

- Gracias, xuntas poderemos derrota-la Morte. Vamos cara algún lugar que non coñezamos, para que non nos entre a morriña.

- Tes razón.

Tras sete horas vagando sen éxito...

- Mira María, ¡un cemiterio! Vamos cara alí.

- ¿Leva-la espectríada?

- Sí, aquí está...¡qué mal ole!

- ¡Terra firme!

No centro de operacións, Espectrum vixía os movementos das xemelgas:

- ¡Ouh non! Olvideime de dicirlles que se van cara un cemiterio os seus comunicadores non funcionarán, a Morte coñece tódolos nosos segredos. Alí están perdidas, só a un espectro novato se lle ocorre ir ó terreo da Morte...¡Meu Deus!, e non podo ir á Terra.

Exacto lectores, recordade que os espectros natos non poden ir ó planeta dos humanos. Alí, as nosas amigas están en perigo...

- ¡Por fin algo de acción! Sete horas de aburrimento...

- Había tempo que non pisaba un cemiterio.

- Pois aquí estamos. Atenta María, fíxate a ver se vés á Morte.

- ¡Aquí non hai máis que tumbas irmanciña!

- ¿Estás segura?

Nese momento, a Morte en persoa apareceu diante das dúas rapaciñas, coa súa mortal gadaña e o seu rostro profundo. Rápidamente, as xemelgas saltaron por riba da Morte, pero ésta, nun movemento inverosímil, empuñou a gadaña e atacou ás irmás, coa mala sorte de que a poderosa arma rachou o saco da espectríada. De volta no chan, Marta colocou o saco de forma que non se perdese nada da preciada sustancia. Pero estaban perdidas. A Morte asestou un novo golpe pero inexplicablemente a gadaña parou xusto cando ía impactar no rostro de María.

- ¡Espectrum! -berrou Marta. En efecto, a man de Espectrum parou o golpe da Morte. Agora eran tres contra un. Rápidamente, Marta colleu o saco e saltou por riba da Morte, paralizada pola acción de Espectrum. Deixou caer a espectríada sobre ela e ésta comezou a berrar e a retorcerse de dor, tal e cómo dixera o rei. Espectrum colleu a gadaña e ás irmás e apartouse uns metros, extrañado polo comportamento da Morte. Sí, berraba e retorcíase, pero non os fora a perseguir...

- ¡Qué raro! Non vén detrás nosa. Mirade como se descompón e aínda non vai un minuto. ¡Agora sí, un minuto! ¡Xa está! Descompúxose totalmente...¿Vedes como se xuntan os restos? Ahí tedes a estrela. ¡Victoria!

- Veña, vamos ó punto de encontro -propuxo Marta.¿Por qué non nos chaman polos comunicadores?

- Aquí non funcionan -contestou Espectrum. A Morte coñece tódolos nosos segredos e os campos de forza que ela mesma instalou nos cemiterios inutilízan os comunicadores. Ademais, qué máis dá, agora non nos dá tempo a chegar ó punto, xa pasaron as oito horas.

- ¿E agora qué? ¿Ti non eras o que non podías vir á Terra? E a nós, ¿que nos vai pasar?

- Non o sei, é a primeira vez que uns espectros non dan regresado a Espectrimus. Pero eu... -susurrou Espectrum, desolado.

- ¿Qué che vai pasar a ti? -preguntou Marta preocupada.

- Como xa sabedes, un espectro nato non pode vir á Terra, así que, ireime convertindo pouco a pouco en humano.

- ¿E cómo o sabes se es o único nato que habitou o universo?

- Mentínvos. Antes ca min houbo outro espectro, meu pai... Él experimentou coa cinza da Morte e coa humana e así obtivo a espectríada. Facendo algún que outro experimento coa espectríada, nacín eu, pero inexplicablemente non fabricou máis espectros natos e o experimento perdeuse con él. Os nosos espectro-científicos están investigando para dar con ese experimento que só meu pai sabía...

- ¿Cómo morreu teu pai? - interrompeu María.

- Hai moitos anos, estaba eu loitando coa Morte nunha galaxia á que os natos sí podemos ir, e no medio da loita estiven a punto de morrer. Meu pai veume socorrer e eu puiden esquivar á Morte, pero meu pai foi levado préso á Terra. Cando a Morte levaba a meu pai, éste deume o seu último consello: “Adeus fillo, sé forte e desenrola a nosa especie, e recorda unha cousa que nunca che dixen: non veñas nunca á Terra, senón converteráste en humano e será o teu fin. Non te preocupes por min fillo, eu morrerei humano pero descansarei en paz porque sei que acabarás con este miserable ser que me leva preso. Adeus...” E dito isto, a Morte levouno e non o volvín a ver máis.

- Sentímolo moito Espectrum. Só unha cousa, nós aínda estamos na fase de aclimatación a Espectrimus, por tanto, ¿non poderemos volver a ser humanas?

E así foi. Ó cabo duns días, o que antes eran tres espectros, agora eran tres humanos. Pero na alma seguían sendo espectros. Xuntos, María, Marta, e Espectrum, descubriron unha nova sustancia, a especterra, que sustituíu á cinza humana necesaria para face-la espectríada, e que conseguiu aforrar as mortes humanas polo proceso de calcinado. Ademais, descubriron outra sustancia, a espectronata, que misturada coa especterra, permitiu fabricar espectros natos, tal e cómo fixera o pai de Espectrum. Así, os nosos amigos seguiron en contacto con Espectrimus, a través das pantasmas, -que agora non tiñan apenas traballo- que se acercaban á Terra para coñecer os novos descubrimentos das nosos intrépidas personaxes... Así pois, remata a inquietante historia de Marta e María... Lectores, déixovos que teño que saúdar ó meu fillo Espectrum...

Los Pilares de la Tierra ha llegado a mis manos...¡cómo pesa coño!

Los Reyes Magos se han portado de vicio conmigo este año. Estos tíos, que a parte de ir en a camello son muy listos, han dejado en mi casa un ejemplar bastante tocho de Los Pilares de la Tierra, de Ken Follett, vamos, la primera parte de Un mundo sin fin, que arrasó estas navidades en las listas de libros más vendidos, y al que le tenía ganas desde hace tiempo. En realidad se debiera titular Un libro sin fin, pues la obrilla es más larga que la Biblia...no me extraña que desde el 89 que salió Los Pilares haya pasado tanto tiempo para la segunda parte...En todo caso me pondré a leerla en cuanto acabe La piel del tambor de Arturo Pérez-Reverte, en una semanita o así...el prota es el cura este al que Antena 3 le hizo una serie, Quart, que según parece no fue gran cosa...el libro no está mal, ambientado en Sevilla, con un cura rebelde que se emperra en que no se derrumbe una iglesia, y una aristócrata de buen ver que pone a cien a Quart...a ver cómo acaba, os lo recomiendo de todas formas.