Este é un relato de ciencia ficción que escribin arredor do ano 2002, e que foi premiado no Concurso de Narrativa Xuvenil do Concello de Ames ese mesmo ano, se mal non lembro. A ver que vos parece:
Marta e María eran dúas rapazas especiais; a parte de que eran irmás xemelgas, tiñan un don especial, pero que descoñecían. Sen embargo, non ían tardar en descubri-lo.
Todo aconteceu, se non recordo mal, no ano dous mil dous, cando apenas tiñan dezaseis anos. Ían xuntas ó instituto, na mesma clase, e estaban moi unidas, como xemelgas que eran. Contábanse todo e sabíano todo unha da outra. Viviran xuntas as mellores experiencias que á súa corta idade podían ter: aprender a andar, a falar, a facer os nós dos zapatos, a ir soas ó baño, a ir soas ó colexio, os primeiros mozos, os cambios anatómicos...O amor, o desamor, as alegrías e as tristezas; todas as experiencias, tanto boas como malas, superáranas xuntas, e desta vez non ía ser menos.
Unha tarde chuviosa, do duro inverno galego, estaban as dúas irmás na cociña, comendo cos seus pais Carlos e Elena. No medio da conversa, Marta pediulle a súa nai se lle podía coller o sal, que estaba nunha das lacenas da cociña. Entón, Elena ergueuse, cando María lle preguntou:
- Mamá, ¿que pasaría se por calquer cousa rompese o xarrón do avó?
- Depende de cómo e quén o rompa, ¿Por qué o dis?
Tan pronto como Elena acabou de face-la pregunta, o xarrón do avó caeu ó chan, esnaquizándose en pequenos anaquiños. Tódolos presentes ficaron calados, e un silencio eterno fíxose dono da cociña. Tódalas miradas se dirixían cara María, que, con cara de asustada, comezou a chorar. Ninguén sabía que dicir, pero Elena, que lle quería moito ás súas fillas, abrazouna e díxolle:
- Tranquila filla, non pasa nada, ti non fixeches nada, tranquila...
- Pero mamá, eu non sabía que ía romper o xarrón, é máis, nin sequera sei por qué cho preguntei, síntoo.
- Non pasa nada, tranquila.
Pero no fondo, Elena estaba preocupada polo que acababa de ocorrer, non se explicaba como poidera pasar, ¿sería casualidade?...
En fin, todo seguiu con bastante normalidade, a pesar deste incidente, que só sería o primeiro desta inquietante historia.
Xa pola tarde, Marta preguntoulle a María cómo se atopaba, e ésta díxolle:
- Estou un pouco asustada, pero non é a primeira vez que me pasa algo así. Un día que quedei soa na casa, hai unha ou dúas semanas, estaba vendo a tele no salón, e non sei por qué razón, fun cara a habitación coa idea de coller a carpeta que estaba no chan. Cando cheguei, a carpeta estaba enriba da cama. Quedei un anaco de pé, pensando o motivo polo cal pensara que a carpeta caera e sen máis deime a volta e...
- E a carpeta caeu ó chan -interrompeu Marta.
- Pois non, aquela vez non ocorreu o que eu pensei, por iso non lle dei importancia. Non sei que me pasa, esto é moi extraño.
- Ti tranquila, será que estás cansa cos exames, veña... non te preocupes...
- Xa... pero algo me pasa, e non sei o qué -obxectou María.
- Bueno, ti non te preocupes.
Dende esa tarde, María estaba moi nerviosa, dáballe medo falar, e mesmo a cerrar os ollos, por todo o que poidera pasar. Xa de noite, Carlos e Elena foron ó cine e as xemelgas quedaron soas na casa. Sentadas no sillón e asustadas, abrazáronse unha á outra, e xuntas viron como no silencio da noite, dende tódolos rincóns do salón comezaban a saír espectros e pantasmas de tódalas formas coñecidas e por coñecer. As dúas irmás non se soltaron e observaron o gran espectáculo que estaban a presenciar. Era a primeira vez dende as visións de María, que Marta sentía a mesma sensación de constantes calafríos que a súa irmá sentía en cada unha delas. Estaban máis unidas que nunca.
Tódalas extrañas criaturas seguían alí, como formando parte do aire; dando voltas, rodeando ás xemelgas...Éstas, con cara de asombro, ficaron pasmadas. Nese momento, oíuse como flotando no aire, o timbre da casa, máis tépedo ca nunca. Tan rápido como apareceran, os espectros e pantasmas evaporáronse coma se non existiran, e María e Marta ficaron caladas mentres seguían abrazadas. Pouco a pouco, erguéronse collidas da man e dirixíronse cara a porta. No camiño á porta, volveu a soar o timbre, cun son máis forte do normal, coma enfadado, o que fixo dubidar un intre ás xoves irmanciñas. Paseniño, achegaron cadansúa man dereita ó pomo e foron xirandoo ata que abriron a porta. Frente a elas viron a seus pais, apoiados no chan espalda contra espalda, co corpo completamente queimado e os ollos idos. Neste intre, as xemelgas quedaron paralizadas mirándose ós ollos, e toda a colonia de espectros volveu a aparecer para levar ó seu mundo ás pequenas irmanciñas. Un mundo gris e inquietante, sumido no absoluto silencio só turbado polo zigzagueo de milleiros de especies que pululaban e se movían a incríbles velocidades, traballando a maioría deles en artiluxios, coñecidos algúns e descoñecidos os demais. Namentres, Marta e María seguían o seu particular viaxe agora guiados por un só espectro, que as conduciu ata un descampado no que se erixía unha plataforma que o gobernaba.
Asustadas, as irmás ficaron tiradas no chan, abrazadas, mirando atónitas ó seu Peter Pan particular, e recordando a cantidade de imaxes que acababan de captar nos tres segundos que durou a viaxe. Cos seus pais na mente, escoitaron ó espectro que tiñan diante:
- Hola rapazas. Son Espectrum, e a partir deste momento son o voso espectro-padriño. Escollínvos porque tedes o don dentro de vós. As visións que unha de vós sufría na Terra eran provocadas polo noso campo atmósférico, que a medida que se pon en contacto co ser humano escollido, provócalle diversos estados como a febre ou as visións. Ti, -dixo sinalando a Marta- a pesar de non ter o don, foches escollida por ter as mesmas características que túa irmá. Agora xa non sodes humanas, senón que formades parte do planeta Espectrimus e sodes espectros coma min e coma tódolos que vistes hai un intre.
- ¿E que pintan aquí as pantasmas? -interrompeu María o discurso do espectro.
- As pantasmas son as nosas axudantes. Elas prepárannos as armas para combatir ó inimigo. Fabrican tres tipos de armas: velas, coas que queimamos ó noso rival; eses recipientes que vedes alí, para recolle-las cinzas despois de queimar ó inimigo; e a sustancia base da nosa existencia, que nos permite reproducirnos: a espectríada. Esta sustancia obténse ó misturar a cinza dos seres humanos coa cinza do noso inimigo, e despois de repousar cinco días nas cámaras de aire, adopta esa cor morada tan característica. A espectríada permite que nos reproduzamos pero non nos permite crear espectros natos, os cais se reproducen por sí mesmos sen necesidade da espectríada, o que aumentaría a nosa colonia de espectros en gran número. Os nosos espectro-científicos están traballando no experimento que nos permita fabricar espectros natos.
- ¡Quero marchar deste noxento lugar! -interrompeu Marta enfadada.
- ¿Por qué calcinastes ós nosos pais?
- É a nosa obriga calcinar ós patriarcas de cada humano escollido, senón, ¿de qué viviríamos? Xa vos dixen antes que a cinza humana forma parte da nosa base existencial.
- ¡Un momento fantasmón! Se agora somos espectros coma ti dis, ¿por qué seguimos tendo aspecto humano? -preguntou María.
- ¡Boa pregunta! Os humanos convértense en espectros durante o primeiro mes de estancia aquí en Espectrimus, período no que cambian o seu aspecto natural a medida que se aclimatan ás nosas condicións de vida. Isto permítenos ter unha baza a favor contra o noso inimigo, pois durante ese mes, os novos espectros son enviados á Terra para atacar ó rival, sen que éste os descubra a simple vista.
- Agora si que te pillei, ¿se nos enviades á Terra, como podemos aclimatarnos a Espectrimus? -preguntou María.
- Sabía que o preguntarías...Un espectro convertido non pode estar máis de oito horas seguidas na Terra, polo tanto, cada oito horas, saen de Espectrimus turnos de novos espectros ó planeta dos humanos, guiados por pantasmas, as cáles recollen ós que xa estaban alí. De regreso a Espectrimus, cada espectro pasa unha hora na cámara de aire limpo, reciclándose do aire da Terra. Así, dende que sae da cámara ata que lle volve tocar o turno, o espectro pasa quince horas de aclimatación ó noso planeta. Sinxelo, ¿verdade?
- Prefiro as matemáticas.
- Hai algo que non me gusta espectroide, ¿por qué non mandades tamén ós demais espectros e non só ós humanos convertidos?
- Porque os espectros natos e os espectros totalmente convertidos non poden ir á Terra.
- Vale, pero vamos a ver, ¿contra qué loitamos e para qué? A ver se falamos claro, que levas media hora falando dun inimigo e non sabemos se é un mosquito ou unha mosca -preguntou María enfadada.
- Vaia, ¡pensei que non mo iades preguntar! Pois loitamos contra o ser máis oscuro e maligno de todo universo. O único ser capaz de perturbar as apacibles vidas dos espectros, pantasmas, humanos e demais formas viventes. Fálovos da Morte.
- ¡A Morte!
- ¿Pero de verdade existe?
- Certamente existe. A parte de perturbar as nosas vidas, a principal razón pola que loitamos contra ela é porque está acabando co elemento básico da nosa base existencial, o ser humano. Cada vez quedan menos e os espectros estamos disminuíndo ano a ano. Sen os humanos, os espectros desapareceremos, e sen os espectros; os humanos desaparecerán porque os únicos que podemos derrotar á Morte somos nós. Todo é un círculo vicioso, ó que eu, Espectrum, rei de Espectrimus e primeiro e único espectro nato que habitou o universo, vou poñer fin.
- ¡Conta con nós Espectrum! -exclamaron as irmás a dúo.
- Moi ben rapazas, agora descansade que mañá tedes que ir á Terra.
Contentas pola gran aventura que estaban a vivir, pero tristes polo recordo de seus pais, as irmás seguiron a Espectrum, que as guiou ata os seus aposentos. Porque os espectros tamén dormen, ¿sabíade-lo?. Xa pola mañá, Espectrum espertou ás xemelgas e díxolles:
- ¡Bos días! Hoxe é o voso gran día. Ides regresar á Terra, pero non pensedes que é para pasa-lo ben, recordade que tedes que loitar contra a Morte.
- Tranquilo amigo, non nos queda máis remedio que loitar, xa que somos espectros... agora non valen as lamentacións.
-¡Ben falado María! Seguídeme que vos levo ata o centro de operacións. Dende él, os nosos espectros máis fieis e intelixentes dirixen os movementos de cada especimen na Terra.
- ¡Sí! -responderon animadas María e Marta, que seguiron a Espectrum ata o centro, e alí, díxolles o rei:
- Aquí tedes as vosas armas: a vela para queimar á Morte e o recipiente para recolle-las cinzas. Ah, e os comunicadores, que vos manterán en contacto co centro.
- ¡Un momento! Onte dixeches que a espectríada se obtiña coa cinza humana e coa do inimigo non?
- ¡Premio para a mociña!
- E se o noso rival é a Morte, e miles de espectros van á Terra cada día para queima-la, ¿non acaba morrendo?
- Pois non. A Morte non morre. Non a queimamos para mata-la senón para poder facer a espectríada. O lume a penas lle afecta.
- ¿Entón cómo podemos derrota-la? -preguntou María extrañada.
- ¡Ahá! Agora sí que me gustou a pregunta. Ahí é onde entra en xogo a espectríada. A parte de ser a nosa base existencial, a espectríada provoca un desgastamento na composición da Morte. Se ésta entra en contacto coa espectríada, o seu corpo descompoñeráse pouco a pouco durante un minuto, ó remate do cal, a Morte descompoñeráse totalmente. Pero lembrade que a Morte non morre. Cando esté totalmente descomposta, os restos que queden dela, xuntaránse e pasarán a formar parte dunha estrela, á que dotará de vida. Neste estado, a Morte é inofensiva para os humanos e para os espectros, o que suporía a nosa victoria.
- ¿E ningún espectro logrou nunca poñer en contacto a espectríada coa Morte?
- Sí, pero mentres dura o minuto, a Morte comeza a berrar e a perseguir a calquer espectro, pois o proceso de descomposición párase cando a Morte toca a un dos nosos; xa que a nosa composición refórzalle as defensas ó inimigo e éste pode neutralizar a espectríada. Se vos topades con ela, o que debedes facer é colocarvos por riba dela e dende o aire rocia-la coa espectríada. Se o facedes ou se algún outro espectro o fai, oiredes a chamada dende o centro polos comunicadores, e teredes que ir ó punto de encontro procurando non bater coa Morte, e así poder abandonar a Terra. Se hai sorte, ningún espectro será tocado polo monstruo, e acabará descompoñéndose. E agora... o voso saco de espectríada e... ¡Á Terra!
Marta e María seguiron a milleiros de pantasmas e novos espectros que tamén se dirixían á Terra. Unha vez alí, as pantasmas regresaron e os demais espectros dispersáronse para buscar á Morte. As dúas irmás foron xuntas...
- ¿Tes medo María?
- Un pouquiño, pero se te teño cerca todo será mellor.
- Gracias, xuntas poderemos derrota-la Morte. Vamos cara algún lugar que non coñezamos, para que non nos entre a morriña.
- Tes razón.
Tras sete horas vagando sen éxito...
- Mira María, ¡un cemiterio! Vamos cara alí.
- ¿Leva-la espectríada?
- Sí, aquí está...¡qué mal ole!
- ¡Terra firme!
No centro de operacións, Espectrum vixía os movementos das xemelgas:
- ¡Ouh non! Olvideime de dicirlles que se van cara un cemiterio os seus comunicadores non funcionarán, a Morte coñece tódolos nosos segredos. Alí están perdidas, só a un espectro novato se lle ocorre ir ó terreo da Morte...¡Meu Deus!, e non podo ir á Terra.
Exacto lectores, recordade que os espectros natos non poden ir ó planeta dos humanos. Alí, as nosas amigas están en perigo...
- ¡Por fin algo de acción! Sete horas de aburrimento...
- Había tempo que non pisaba un cemiterio.
- Pois aquí estamos. Atenta María, fíxate a ver se vés á Morte.
- ¡Aquí non hai máis que tumbas irmanciña!
- ¿Estás segura?
Nese momento, a Morte en persoa apareceu diante das dúas rapaciñas, coa súa mortal gadaña e o seu rostro profundo. Rápidamente, as xemelgas saltaron por riba da Morte, pero ésta, nun movemento inverosímil, empuñou a gadaña e atacou ás irmás, coa mala sorte de que a poderosa arma rachou o saco da espectríada. De volta no chan, Marta colocou o saco de forma que non se perdese nada da preciada sustancia. Pero estaban perdidas. A Morte asestou un novo golpe pero inexplicablemente a gadaña parou xusto cando ía impactar no rostro de María.
- ¡Espectrum! -berrou Marta. En efecto, a man de Espectrum parou o golpe da Morte. Agora eran tres contra un. Rápidamente, Marta colleu o saco e saltou por riba da Morte, paralizada pola acción de Espectrum. Deixou caer a espectríada sobre ela e ésta comezou a berrar e a retorcerse de dor, tal e cómo dixera o rei. Espectrum colleu a gadaña e ás irmás e apartouse uns metros, extrañado polo comportamento da Morte. Sí, berraba e retorcíase, pero non os fora a perseguir...
- ¡Qué raro! Non vén detrás nosa. Mirade como se descompón e aínda non vai un minuto. ¡Agora sí, un minuto! ¡Xa está! Descompúxose totalmente...¿Vedes como se xuntan os restos? Ahí tedes a estrela. ¡Victoria!
- Veña, vamos ó punto de encontro -propuxo Marta.¿Por qué non nos chaman polos comunicadores?
- Aquí non funcionan -contestou Espectrum. A Morte coñece tódolos nosos segredos e os campos de forza que ela mesma instalou nos cemiterios inutilízan os comunicadores. Ademais, qué máis dá, agora non nos dá tempo a chegar ó punto, xa pasaron as oito horas.
- ¿E agora qué? ¿Ti non eras o que non podías vir á Terra? E a nós, ¿que nos vai pasar?
- Non o sei, é a primeira vez que uns espectros non dan regresado a Espectrimus. Pero eu... -susurrou Espectrum, desolado.
- ¿Qué che vai pasar a ti? -preguntou Marta preocupada.
- Como xa sabedes, un espectro nato non pode vir á Terra, así que, ireime convertindo pouco a pouco en humano.
- ¿E cómo o sabes se es o único nato que habitou o universo?
- Mentínvos. Antes ca min houbo outro espectro, meu pai... Él experimentou coa cinza da Morte e coa humana e así obtivo a espectríada. Facendo algún que outro experimento coa espectríada, nacín eu, pero inexplicablemente non fabricou máis espectros natos e o experimento perdeuse con él. Os nosos espectro-científicos están investigando para dar con ese experimento que só meu pai sabía...
- ¿Cómo morreu teu pai? - interrompeu María.
- Hai moitos anos, estaba eu loitando coa Morte nunha galaxia á que os natos sí podemos ir, e no medio da loita estiven a punto de morrer. Meu pai veume socorrer e eu puiden esquivar á Morte, pero meu pai foi levado préso á Terra. Cando a Morte levaba a meu pai, éste deume o seu último consello: “Adeus fillo, sé forte e desenrola a nosa especie, e recorda unha cousa que nunca che dixen: non veñas nunca á Terra, senón converteráste en humano e será o teu fin. Non te preocupes por min fillo, eu morrerei humano pero descansarei en paz porque sei que acabarás con este miserable ser que me leva preso. Adeus...” E dito isto, a Morte levouno e non o volvín a ver máis.
- Sentímolo moito Espectrum. Só unha cousa, nós aínda estamos na fase de aclimatación a Espectrimus, por tanto, ¿non poderemos volver a ser humanas?
E así foi. Ó cabo duns días, o que antes eran tres espectros, agora eran tres humanos. Pero na alma seguían sendo espectros. Xuntos, María, Marta, e Espectrum, descubriron unha nova sustancia, a especterra, que sustituíu á cinza humana necesaria para face-la espectríada, e que conseguiu aforrar as mortes humanas polo proceso de calcinado. Ademais, descubriron outra sustancia, a espectronata, que misturada coa especterra, permitiu fabricar espectros natos, tal e cómo fixera o pai de Espectrum. Así, os nosos amigos seguiron en contacto con Espectrimus, a través das pantasmas, -que agora non tiñan apenas traballo- que se acercaban á Terra para coñecer os novos descubrimentos das nosos intrépidas personaxes... Así pois, remata a inquietante historia de Marta e María... Lectores, déixovos que teño que saúdar ó meu fillo Espectrum...
